Tablica routingu show ip route: jak czytać kody i metrykę

14 października 2026 · 4 min czytania

show ip route to polecenie, które sieciowiec wpisuje najczęściej zaraz po zalogowaniu się na router. Wynik potrafi wyglądać odstraszająco — kolumny, nawiasy, tajemnicze litery na początku każdej linii. W tym artykule rozłożymy to wyjście na części: skąd router bierze trasy, co znaczą kody, czym jest odległość administracyjna (administrative distance) i metryka oraz która trasa wygra, gdy ich kilka pasuje do celu.

Skąd router zna trasy

Każdy wpis w tablicy routingu (routing table) odpowiada na jedno pytanie: „dokąd prowadzi droga do sieci X?”. Wpis składa się z trzech rzeczy:

• prefiks docelowy — sieć i maska, np. 192.168.2.0/24,
• interfejs wyjściowy i/lub adres następnego routera (next hop),
• źródło — skąd router o tej trasie się dowiedział.

Źródeł jest kilka: sieć podłączona bezpośrednio do interfejsu, trasa wpisana ręcznie (statyczna) albo trasa wyznaczona automatycznie przez protokół routingu, np. OSPF. I właśnie źródło kryje się w pierwszej literze każdego wpisu.

Kody na początku linii

Pierwsza rzecz, którą router pokazuje po wpisaniu polecenia, to legenda kodów:

R1# show ip route Codes: L - local, C - connected, S - static, O - OSPF, R - RIP, B - BGP, D - EIGRP, * - candidate default

Najważniejsze dla CCNA:

Wpisy L i C pojawiają się same, gdy nadasz interfejsowi adres IP — router wie, że ta sieć jest „u niego wpięta bezpośrednio”. Resztę dodajesz ręcznie albo dopisuje protokół routingu.

Jak czytać jedną linię

Przykładowy wpis:

O 10.2.2.0/24 [110/20] via 192.168.12.2, 00:05:12, GigabitEthernet0/1

Czytamy go tak:

• O — trasa poznana przez OSPF,
• 10.2.2.0/24 — sieć docelowa,
• [110/20] — najpierw administrative distance (110), potem metryka (20),
• via 192.168.12.2 — next hop, adres routera, do którego pakiet trzeba wysłać,
• 00:05:12 — jak dawno trasa została zaktualizowana,
• GigabitEthernet0/1 — interfejs wyjściowy.

Czas w sekundach/minutach znaczenia decyzyjnego nie ma — to informacja, jak „świeża” jest trasa.

Administrative distance — komu router wierzy

Odległość administracyjna (administrative distance, AD) to liczba określająca wiarygodność źródła trasy: im niższa, tym lepiej. Router zwykle zna te same sieci z kilku źródeł — z interfejsu, z trasy statycznej i z protokołu routingu. Wtedy wybiera źródło o najniższym AD.

Dlatego trasa statyczna (AD 1) wygrywa z trasą z OSPF (AD 110), a sieć podłączona bezpośrednio (AD 0) wygrywa ze wszystkim. To nie jest „lepsza trasa” w sensie jakości łącza — to po prostu hierarchia zaufania.

Dopiero gdy AD jest równe (np. dwie trasy z tego samego protokołu), o wyborze decyduje metryka: miara jakości trasy wewnątrz danego protokołu — dla OSPF jest to suma kosztów interfejsów na drodze do celu.

Która trasa wygra: longest prefix match

Gdy do adresu docelowego pasuje kilka wpisów, router wybiera ten o najdłuższej masce — to zasada najdłuższego dopasowania prefiksu (longest prefix match). Niezależnie od AD i metryki — najdłuższy prefiks zawsze wygrywa:

• trasa 10.1.1.0/24 wygrywa z 10.0.0.0/8,
• trasa hostowa 10.1.1.5/32 wygrywa ze wszystkim, co pasuje do tego adresu,
• trasa domyślna 0.0.0.0/0 pasuje do każdego adresu, ale ma najkrótszą możliwą maskę — przegrywa z każdym konkretnym wpisem. Dlatego jest trasą „z awaryjnego wyjścia”: użyje jej tylko wtedy, gdy nic innego nie pasuje.

Zasady wyboru trasy w skrócie: najpierw najdłuższa maska, przy remisie najniższe AD, przy kolejnym remisie najniższa metryka.

Ćwiczenie: przeczytaj własną tablicę

W Cisco Packet Tracerze zbuduj prosty lab: dwa routery (R1, R2) połączone kablem, na każdym po jednym dodatkowym switchu i komputerze.

1. Na R1 nadaj adresy interfejsom: w stronę R2 np. 192.168.12.1/24, w stronę komputera np. 192.168.1.1/24 (pamiętaj o no shutdown). Analogicznie na R2: 192.168.12.2/24 i 192.168.2.1/24.
2. Na R1 wydaj show ip route. Znajdź wpisy C (sieci 192.168.1.0/24 i 192.168.12.0/24) oraz L (adresy /32 interfejsów, np. 192.168.1.1/32).
3. Sprawdź, czy R1 zna sieć 192.168.2.0/24. Nie zna — wpisów o niej nie ma.
4. Dodaj trasę statyczną: ip route 192.168.2.0 255.255.255.0 192.168.12.2. Ponów show ip route — pojawił się wpis S z AD 1. Ustaw komputerom adresy i bramę domyślną, po czym sprawdź ping między nimi.
5. Skasuj trasę (no ip route 192.168.2.0 255.255.255.0 192.168.12.2) i skonfiguruj OSPF na obu routerach (router ospf 1, network dla obu sieci). Odczekaj chwilę — w tablicy pojawi się wpis O z [110/…]. Porównaj liczby w nawiasie z tabelką wyżej.

Na koniec rada z praktyki: czytaj tablicę od litery kodu. Zanim zaczniesz analizować maski i metryki, sprawdź, skąd router o danej trasie wie — połowa zagadek „dlaczego pakiet nie idzie tam, gdzie chcę” rozwiewa się już na tym kroku.